Jeugd legt wil op in districtsfinale bandstoten 1e klasse.
Ook Biljarten Is Sport (OBIS) organiseerde in het weekend van 21 en 22 maart 2026 de districtsfinale bandstoten 1e klasse. Vanuit de voorwedstrijden hadden acht spelers zich geplaatst voor deze eindstrijd. Vanuit deze finale plaatsten de winnaar en de nummer twee zich voor de gewestelijke finale.
Het deelnemersveld was een gemêleerd gezelschap van jonge aanstormende talenten tot en met door de wol geverfde bandstoters. De finale had een extra lading namelijk een clash tussen generaties.
Peter Groenendal en Sjon Koelman waren in deze finale de troeven vanuit de BVC. Zij moesten het opnemen tegen de steeds beter spelende Martijn Stengs en de geslepen Piet van der Meij van OBIS. Concurrentie was er ook van de nog jonge en onberekenbare Michel van Weely, BV Waterland en de zeer ervaren Ron Kersten, Onder Ons Wormer. De laatste conculega’s waren Edwin Harthoorn, ABC De Band en de biljartomnivoor Piet Roemer, De Hollandse Club. Hij staat in alle spelsoorten zijn mannetje en met hem hou je altijd rekening. Alle spelers waren op zaterdagochtend nog hoopvol over hun eigen kansen.
In de knusse locatie van OBIS in het centrum van Heemskerk was het op zaterdagochtend al een drukte van belang. Niet alleen de spelers waren aanwezig, ook was er brede publieke belangstelling met name vanuit Heemskerk en Castricum. Na het welkomstwoord werden de spelers gedirigeerd naar de vier goed lopende groene tafels.
Zaterdag: OBIS voert de boventoon.
De openingsronde stond in het teken van strijd tussen clubgenoten. Martijn Stengs ging de strijd aan met Piet van der Meij. Piet kent het spel van Martijn goed en wist precies wat hem te doen stond. Het was allemaal iets ruimer en hij speelde iets harder. Deze strategie legde hem geen windeieren; hij trok overtuigend de partij naar zich toe.
Ook Sjon Koelman en Peter Groenendal kennen elkaars speelstijl als hun eigen broekzak. Het werd tussen beide clubgenoten een mooi bandstootgevecht. Zowel Sjon als Peter maakten er ook een verbale confrontatie van. Een mooi gespeelde bal was een lucky shot. Een misser werd afgedaan als: je kan niet beter. Het publiek genoot zichtbaar van het spel en de begeleidende praatjes. Regelmatig was er een glimlach te zien of werd er aanvullend commentaar geuit. Sjon trok, onder meer met een mooie serie, aan het langste eind.
De ervaren Piet Roemer werd door de jeugdige Michel van Weely op de pijnbank gelegd. Piet had nooit echt zicht op de overwinning. Ron Kersten begon de finale ook met winst. Hij liet Edwin Harthoorn met lege handen achter.
Piet van der Meij wist in de 2e ronde zijn zegetocht voor te zetten. De match tegen Ron Kersten was een slopend gevecht waarin alles zat: van ongekende oplossingen, goed verdedigen tot en met elkaar de loef afsteken. Piet ging met de twee punten aan de haal.
Sjon Koelman kon in de confrontatie met Piet Roemer niet echt zijn draai vinden. Waar Piet gestaag zijn caramboles maakte, was het voor Sjon hard zwoegen maar met weinig resultaat. Het verbaasde niemand dat Piet zijn eerste winst pakte.
Martijn Stengs herstelde zich in deze ronde heel knap door winst op Edwin Harthoorn, die tegen zijn tweede nederlaag op rij aanliep. Soms is bandstoten wreed: je speelt goed maar de tegenstander is een fractie beter.
Na de pauze werd ronde 3 gespeeld. Edwin Harthoorn stond tegenover de nog ongeslagen Piet van der Meij. Edwin kon zich geen verdere misstap meer veroorloven en moest winnen. De rust had hem blijkbaar goed gedaan. In slechts 16 beurten en met een fraaie serie van 22 pakte hij de zege. Piet stond weer met beide benen op aarde, ook hij was te verslaan.
Martijn Stengs ondervond dat Ron Kersten nooit opgeeft en blijft strijden tot de laatste stoot met de keu is gegeven. Het was een ware marathonpartij. Beide spelers hadden moeite om tot echt seriewerk te komen. Het was vooral sprokkelen. Martijn leek de winst te pakken. In de nabeurt moest Ron nog 10 caramboles maken, een meer dan lastige opdracht. Tot verbazing van het publiek kweet Ron zich feilloos van deze opdracht.
Sjon Koelman nam het op tegen Michel van Weely. Het spel in deze match was vooral gedegen zonder echte uitschieters. De beide kemphanen gaven elkaar geen strobreedte toe. Het was niet verrassend dat ook dit gevecht in remise eindigde.
Peter Groenendal speelde tegen Piet Roemer tot verrassing van alle aanwezigen inclusief zichzelf fantastisch. In een finale heeft hij nog nooit zo’n goede pot gespeeld. De ene serie naar de andere toverde hij op tafel, met als hoogtepunt een serie van 17. Piet kon er alleen maar bewonderend naar kijken. In slechts 14 beurten was het beslist. Na afloop zei Peter: “Zo kan het dus ook. Alles lukte en ik was goed gefocust”.
Voor de slotronde op zaterdag hadden alle deelnemers nog zicht op het eremetaal. Niemand had alles gewonnen of verloren. In het klassement waren de onderlinge verschillen klein.
Piet van der Meij versus Piet Roemer was ongemeen spannend. Beide heren gaven elkaar weinig toe. Tot het eind was het onduidelijk wie met de winst aan de loop zou gaan. Uiteindelijk was het Piet van der Meij, die met moeite de zege over de streep trok. Tot opluchting van het thuispubliek pakte hij hiermee de eerste plaats in het klassement.
Martijn Stengs liet zijn stijgende ontwikkeling in het biljarten zien, tegen leeftijdsgenoot Michel van Weely. Hij speelde rustig en alles was gericht op het maken van series. Deze tactiek was meer dan lonend. In de 12e beurt kon hij zijn handen juichend in de lucht steken en victorie kraaien. Martijn kwam door deze overwinning op de tweede plaats in het tussenklassement te staan.
De BVC’ers verging het minder goed in deze fase van de eindstrijd. Peter Groenendal moest ondanks goed tegenspel het succes toch laten aan Edwin Harthoorn. Op basis van zijn goede moyenne stond hij toch nog derde in de tussenstand.
De ontmoeting tussen Sjon Koelman en Ron Kersten was ondanks de lange duur op zijn zachtst gezegd vermakelijk. Niet alleen op het groene laken werd er gestreden, ook verbaal gingen zij spottend het gevecht aan. Van zal ik hem voorzeggen tot en met zal ik deze maar maken want voor jou is hij te moeilijk. De heren probeerden elkaar zo van het stuk te brengen. Voor het publiek was dit dubbelgevecht een heerlijk schouwspel. De uiteindelijke remise was het meest passende resultaat. Na afloop werden de handen stevig geschud.
Een ding was duidelijk. Maar liefst zeven spelers deden nog mee om de podiumplaatsen. De zondag, normaliter een dag van rust, zou nog veel vuurwerk teweegbrengen. De bandstoters van OBIS hadden wel de beste papieren maar konden zich zeker nog niet rijk rekenen. De concurrentie lag op de loer om toe te slaan. Een gewaarschuwd mens telt voor twee.
Zondag: Jeugd heeft langste adem.
Op zondag werden de laatste drie ronden van de titelstrijd gespeeld. Alle spelers waren ruim op tijd aanwezig en genoten nog even van een vers gezet oer-Hollands bakje koffie. Het thuispubliek uit Heemskerk was weliswaar optimistisch omtrent de kansen van hun dorpsgenoten, maar realiseerde zich dat er nog wel iets moest gebeuren.
De toeschouwers vanuit Castricum waren ook in opperbeste stemming. Zij genoten nog na van het prachtige feest op zaterdagavond van Marcel “spatzuiver” Gevers. Tot ontsteltenis van velen had Peter Groenendal het feest niet bezocht. Hij koos geheel tegen zijn natuur voor geen alcohol en voor goede nachtrust. Zijn volgers onderschreven deze keuze geenszins. Zij hadden meer vertrouwen in Sjon Koelman, die zoals gebruikelijk gewoon aan de verleiding des levens had toegegeven.
Op deze zondag zouden er dus nog veel vragen worden beantwoord.
Edwin Harthoorn liet in de openingsronde zien dat de keuze van Sjon Koelman misschien toch niet de goede keuze was. Edwin gaf Sjon echt kansen op de winst. De Heemskerker was in deze match geen echte Koel-Man en wist de mogelijkheden niet te benutten. Edwin ging dan ook met de eer strijken.
Peter Groenendal begon de zondag met een gedegen wedstrijd tegen Ron Kersten. Ron was duidelijk nog niet echt wakker. De caramboles kwamen niet of moeizaam. Het was dan ook niet verrassend dat Peter de twee punten in zijn zak kon stoppen. Zijn titelaspiraties bleven door de zege springlevend.
De ontmoeting tussen de nog jonge Michel van Weely en de lepe Piet van der Meij was ronduit spannend. De kans op de overwinning wisselde continu. Michel bleef ondanks de grote druk rustig, wat hem een nipte overwinning opleverde.
Door de nederlaag van Piet van der Meij zou Martijn Stengs bij winst de koppositie in het klassement overnemen. Zijn tegenstander was de alleskunner Piet Roemer, een altijd gevaarlijke opponent. Het was dus jeugd versus ervaring. De eerste plaats in het klassement veroverde Martijn met weerga. Hij gaf Piet geen enkele kans. In 16 beurten en met een serie van 16 pakte hij de twee broodnodige wedstrijdpunten.
In de voorlaatste ronde speelde Michel van Weely bijna perfect tegen Ron Kersten. Ron was bij de pinken en speelde ronduit goed, getuige zijn serie van 14 en moyenne van 3,70. Op Michel stond echter geen maat. In slechts 10 beurten was de winst voor hem, met een moyenne van 5,50. Een ware demonstratie.
Martijn Stengs gaf Sjon Koelman het nakijken. Het jonge talent had steeds het initiatief en liet Sjon niet meer dan spartelen. Met een goed moyenne finishte Martijn na 16 beurten. Sjon had veel waardering voor het spel van zijn opponent. Hij zei na afloop: “Mooi toch, dit is wat de biljartsport nodig heeft”.
Peter Groenendal en Piet van der Meij zijn geen onbekenden voor elkaar. Beter gezegd, zij kennen elkaar door en door. Beide heren waren dan ook gebrand op de overwinning, al was het alleen maar om de ander lange tijd te kunnen plagen. Peter zal de komende tijd door Piet worden belaagd. Die laatste hees de zegevlag. “Als ik een partij had willen winnen was het deze. Piet verdient alle lof, hij won terecht” zei Peter na afloop.
Piet Roemer herstelde zich bewonderingswaardig van de zware nederlaag tegen Martijn Stengs. Tegen Edwin Harthoorn vond hij weer zijn ritme en ging zegevierend over de streep. Piet toonde maar weer eens dat hij het vermogen heeft om elke match als een nieuwe kans te zien. Niet iedereen is dat gegeven.
Na deze ronde hadden nog drie bandstoters zicht op de districtstitel. De andere spelers hadden vrijwel geen kans meer op eremetaal. In de slotronde won Piet Roemer van Ron Kersten.
Sjon Koelman had zijn beste spel van het toernooi tot het laatst bewaard. Piet van der Meij liep tegen een pijnlijke nederlaag aan. In korte tijd wist Sjon de winst over de streep te trekken. Voor Piet betekende het verlies dat zijn titelaspiraties opgeborgen konden worden. Hij werd de winnaar van de bronzen medaille.
Michel van Weely won ook zijn derde partij deze dag. De zondag was voor hem duidelijk beter verlopen dan de zaterdag. In een goed gespeelde wedstrijd verwees hij Edwin Harthoorn terug. Michel had zich door dit succes in ieder geval geplaatst voor de gewestelijke finale.
Martijn Stengs hield gelijke tred met Michel van Weely. Door te winnen van Peter Groenendal zegevierde ook hij voor de derde keer deze dag. Sterker, Martijn veroverde de districtstitel, waarmee kwalificatie voor de gewestelijke finale een feit was. Hij kon terugkijken op een ijzersterk gespeeld toernooi en zijn victorie was meer dan terecht. Met de meeste matchpunten en het hoogste algemeen moyenne.
Michel en Martijn, de jonge garde, legden de rijpere generatie haar wil op. In de gewestelijke finale zullen zij zeker een geducht woordje meespreken. Conclusie: de jeugd tikte beleefd, maar resoluut aan de deur. Vanuit OBIS kwam dit weekend niet alleen de kampioen, maar ook een perfect georganiseerde finale in een gemoedelijke en sportieve sfeer. Biljartsport op zijn best.
Eindstand
