De Verende Banden spelen Wil Snel parten!
Wil Snel, lid van Biljartvereniging Castricum (BVC), zegevierde met overtuiging in de districtsfinales bandstoten 2e klasse. Met het behalen van deze titel kwalificeerde hij zich direct voor de gewestelijke finale, die in Zwaag op 21 en 22 maart werd gespeeld. Wil steekt al langere tijd in blakende vorm. Hij was zeker één van de kanshebbers voor de titel.
De Noord-Hollandse Driebandenvereniging (NHD) in Zwaag was de gastheer van deze finale. Zwaag is van oorsprong een gemeente van scheepvaarders. Nu is dorpsgenoot Lobke Berkhout, vijfvoudig wereldkampioen in de zeilsport, het enige dat nog doet denken aan de scheepvaart. Wil Snel bleek in het weekend duidelijk door de zeilsport te zijn geïnspireerd. Hij was voornemens om de andere zeven finalisten één voor één de loef af te steken.
Zaterdag: Wil Snel ligt op koers.
Op zaterdag stond voor de acht finalisten een zware klus te wachten. Bandstoters spelen zelden vier wedstrijden op één dag. Het zou dus een slijtageslag worden.
In de 1e ronde nam Wil Snel het op tegen Bas van den Hoogenband, Velsen. Wil nam direct het heft in handen en gaf Bas geen schijn van kans. Sterker nog, in slechts 14 beurten maakte Wil de partij uit. Hij liet Bas verbouwereerd achter. Bas had na afloop het gevoel alsof er een wervelwind over hem heen was getrokken. De andere drie winnaars waren de geroutineerde Sjaak Valk, De Verende Banden, de altijd lepe Adrie Wijtman, Acquit ’83 en John Busman, BV Waterland.
Peter Linsen, Alles Door Oefening, was in de 2e ronde de volgende opponent van Wil. Ook in deze match stormde Wil naar de meet. In 16 beurten was de klus geklaard en streek Peter zijn zeil. Wil had nu vier wedstrijdpunten en het hoogste moyenne. Dit was een vliegende start, het was beter dan in de stoutste dromen van Wil. Ook Sjaak Valk en Adrie Wijtman wisten hun tweede overwinning over de streep te trekken, en hadden evenals Wil nu vier wedstrijdpunten. Dirk de Graaf, Sombroek Langedijk, veroverde zijn eerste twee punten en haakte aan.
De pauze werd door de matadoren van het bandstoten gebruikt om de inwendige mens te versterken. Met hapjes en drankjes werd het energieniveau aangevuld voor de laatste twee ronden van de dag. Een hongerklop werd zo voorkomen. De keuen gekrijt, de ballen gepoetst en de tafels gezogen, de strijd kon verder.
Eric Smit, De Carambole, was na twee wedstrijden nog puntloos. Hem was er alles aangelegen om in de 3e ronde te winnen van koploper Wil Snel. Verlies zou uitschakeling voor eremetaal betekenen. Helaas voor Eric, maar de pauze had het stormachtige spel van Wil niet doen luwen. Na 17 beurten had Wil zijn derde zege op rij veiliggesteld. Eric kon zichzelf niets verwijten, hij had mooi seriespel laten zien, maar deze Snel was gewoonweg niet te stoppen. Sjaak Valk bleef Wil op de voet volgen door te winnen van Adrie Wijtman. De andere twee zeges gingen naar alleskunner John Busman en Dirk de Graaf. In het klassement tekende zich een kopgroep af, waar Wil natuurlijk deel van uitmaakte.
De laatste ronde op zaterdag betekende voor de spelers de laatste horde in een slijtageslag. Wil kruiste zijn keu met Dirk de Graaf. Dirk had al een wedstrijd verloren. Een tweede nederlaag zou hem verder naar achter werpen in het klassement. Dirk was dan ook gebrand op de zege. Wil zette een fokzeil bij en snelde naar de triomf. Na 15 beurten kon Dirk alle hoop laten varen. John Busman won in de 4e ronde van Sjaak Valk, die dus tegen zijn eerste nederlaag aanliep. Bas van den Hoogenband triomfeerde voor de eerste keer deze dag. De hatelijke nul was van het bord af. Eric Smit volgde het goede voorbeeld van Bas, ook hij pakte zijn eerste winst.
In het algemeen klassement had Wil Snel het volle pond behaald, namelijk acht wedstrijdpunten en het hoogste algemeen moyenne. John Busman en Sjaak Valk bleven in zijn kielzog met zes wedstrijdpunten. Dirk de Graaf en Adrie Wijtman waren met vier wedstrijdpunten nog niet uitgeschakeld. Voor Bas van den Hoogenband was er geen uitzicht meer op een podiumplek met twee wedstrijdpunten. Peter Linsen was hetzelfde lot als Bas beschoren, hij was nog op zoek naar zijn eerste victorie.
Wil kon terugkijken op een voortreffelijk verlopen zaterdag. De ervaren man, uit het vredige Limmen, weet als geen ander dat één goede dag niet genoeg is. Ook op zondag zou hij scherp moeten zeilen, om mee te blijven doen om de titel.
Zondag: Wie hijst de wimpel en wie strijkt de zeilen?
De finalisten konden iets langer genieten van de nachtrust, want op zondag werd de eindstrijd pas om 11.00 uur voortgezet. De grote vraag was; wie stond uitgeslapen aan de start en wie had ’s nachts liggen woelen. Normaliter is de zondag de dag van rust, maar in de biljartzaal in Zwaag was daarvan geen sprake. De wedstrijdspanning was duidelijk hoorbaar. Veel geroezemoes en gepraat. Mooie speculaties over het verdere verloop van de finale onder het genot van een kop koffie. Het moest toch echt op de groene tafels gebeuren.
In de 5e ronde stond Wil Snel tegenover Adrie Wijtman, die zich geen verlies meer kon veroorloven. Adrie was duidelijk uitgeslapen, want direct vanaf het begin maakte hij in iedere beurt de caramboles. Wil spartelde tegen. Hij kon echter geen passend antwoord vinden om Adrie de wind uit de zeilen te nemen. In de 14e beurt was het einde partij. Adrie kraaide victorie. Voor Wil gold: ook een goede schipper zeilt weleens tegen een paal. Sjaak Valk en John Busman zegevierden ook in deze ronde. Dirk de Graaf won zijn partij tegen Bas van den Hoogenband. In het klassement hadden Wil, John en Sjaak nu 8 punten. Ook Adrie Wijtman en Dirk de Graaf waren nog niet geheel kansloos. Wie uiteindelijk de wimpel zou hijsen was zeker nog niet beslist.
In de voorlaatste ronde speelde Wil Snel tegen directe concurrent Sjaak Valk. Beide heren wisten dat winst noodzakelijk was om de titelaspiraties levend te houden. Ze maakten er samen een mooi schouwspel van. Het publiek leefde duidelijk mee. Bij een mooie oplossing werd er beschaafd op tafel getikt. Bij een minieme misser klonken diepe zuchten. Wil werkte hard om Sjaak te blijven volgen. In de 15e beurt trok Sjaak de winst naar zich toe. Wil feliciteerde hem sportief met deze zege. Na afloop zei Wil: “Ik kan mijzelf niets verwijten. Ik heb mijn uiterste best gedaan en meer kan ik niet doen. Ik speelde een prima moyenne dus Sjaak wint zeer verdiend.” Adrie Wijtman won in een afmattende partij van Eric Smit. John Busman zegevierde tegen Dirk de Graaf. Het verlies betekende voor Dirk dat ook hij bakzeil moest halen en de titel kon vergeten. Peter Linsen wist van Bas van den Hoogenband te winnen waardoor ook hij eindelijk twee wedstrijdpunten had.
De partijen tussen Wil Snel en John Busman, tussen Sjaak Valk en Dirk de Graaf en tussen Adrie Wijtman en Peter Linsen waren in de laatste ronde allesbeslissend. Het publiek volgde de ontwikkelingen op de drie tafels met argusogen, om zo zicht te houden op de verdeling van de podiumplekken. De opdracht voor onze Wil was duidelijk: winnen. Zowel Wil als John hadden last van finalespanning. Ballen die normaliter op dit niveau niet worden gemist, werden nu niet gemaakt. Wil wist zijn zenuwen nog het best in bedwang te houden. John had duidelijk met stevige tegenwind te kampen. De caramboles wilden maar niet komen. Wil voldeed aan de opdracht door de boei als eerste te ronden.
Adrie Wijtman speelde tegen Peter Linsen zeer gedegen. Adrie gaf zijn opponent nauwelijks kans. Hij pakte na 18 beurten de broodnodige twee wedstrijdpunten en hield zicht op eremetaal. Door deze resultaten stond Wil Snel bovenaan en was Adrie Wijtman tweede.
Het slotstuk tussen Sjaak Valk en Dirk de Graaf was de apotheose. Sjaak zou de titel pakken bij winst. Bij verlies ging deze naar Wil Snel. In deze partij was één ding duidelijk. Sjaak Valk had zeker geen last van wedstrijdspanning. Als een ervaren kapitein loodste hij de ballen vakkundig over het groene laken. Hij gunde Dirk de Graaf slechts zes caramboles in de hele partij. Na afloop was Dirk ontredderd, hij had het gevoel van een schipbreukeling die net was aangespoeld.
Sjaak Valk mag met zijn zege het gewest vertegenwoordigen bij het Nederlands kampioenschap. Hij had het in het hele toernooi de minste averij opgelopen. De titel ging dus terecht naar Sjaak Valk, uitkomend voor de biljartvereniging met de heerlijk speelse naam: De Verende Banden. Wil Snel was goed voor de zilveren plak en Adrie Wijtman nam het brons mee naar huis. De andere deelnemers hadden hun titelaspiraties al eerder in hun biljarttas opgeborgen.
Een mooie titelstrijd waarin Wil de BVC op een zeer waardige manier heeft vertegenwoordigd. Tot en met de laatste ronde deed hij mee om de titel. Hij kan tevreden terugkijken. Hij had niet alleen het hoogste algemeen moyenne van alle deelnemers, maar ook de hoogste serie. Dan heb je laten zien dat je tegen spelers van de BVC het touw beter nooit kan laten vieren.
