Druk en gezellig: ook derde nieuwjaarsreceptie geslaagd
Op zondag 18 januari 2026 vond de derde gezamenlijke nieuwjaarsreceptie van de BBC en de BVC plaats. En wie dacht dat het inmiddels wel “zo’n beetje bekend” was, had het mis. Met ruim negentig aanwezigen was het opnieuw goed druk. Het biljartcentrum zat vol stemmen, handdrukken en goede wensen. Precies zoals je het hebben wilt in januari.
De zaal was keurig in gereedheid gebracht. Stoelen, tafels en statafels stonden uitnodigend opgesteld en gaven iedereen de ruimte om te schuiven, aan te haken en weer door te lopen. Want stilstaan, dat deed bijna niemand deze middag.
Rolf Greshof, voorzitter van de BVC, heette iedereen bij binnenkomst persoonlijk welkom. Hij gaf aan elke bezoeker consumptiebonnen en overhandigde ieder een lootje. Altijd een moment waarop mensen plotseling heel zorgvuldig hun jaszak controleren. Bij binnenkomst stonden de petitfours van bakkerij Koelman uit Heemskerk klaar. Deze appetijtelijke versnapering bleek een slimme zet: het ijs was meteen gebroken, nog vóór het eerste woord was gesproken.
Alex Völker, voorzitter van de Stichting Buurt- en Biljartcentrum Castricum, viel de eer te beurt om het bal te openen. Nee, niet met danspasjes, maar gewoon met welgemeende, warme woorden. Hij stond stil bij het feit dat dit alweer de derde editie was en hoe mooi het is om zoveel vertrouwde gezichten bij elkaar te zien. Hij benadrukte het belang van de goede samenwerking tussen stichting en vereniging. Die samenwerking is geen formaliteit, maar een voorwaarde om alles draaiende te houden.
René Hoogenboom is formeel gezien de penningmeester van de BVC. Hij is vooral bekend als de duizendpoot en de razende reporter van de club. René schitterde door afwezigheid. Tijdens de jaarwisseling heeft hij letterlijk zijn darmen uit het lijf gelopen. René is en blijft een bijzonder mens, want natuurlijk waren er meerdere operaties nodig om het op te lossen. Alex sprak de overtuiging uit dat René, al is het op de achtergrond, zijn bestuurlijke partijtjes zal meeblazen. De taken worden ondertussen zo goed mogelijk waargenomen door de andere bestuursleden. Namens iedereen wenste Alex René van harte beterschap. René zou zelf zeggen: “Zoals jullie weten, onkruid vergaat niet zo snel.”
Alex blikte verder terug op het afgelopen jaar. De afstelling van de airco’s bleek een langdurig project, maar de situatie is inmiddels steeds beter onder controle. Goede klimaatbeheersing is net als biljarten. Het vraagt om precisie, inzicht, maar vooral om geduld. Daarnaast zijn de biljarttafels voorzien van slimme thermostaten, waarmee de temperatuur van de leiplaten nauwkeurig wordt gemonitord. Dat is goed voor het spel én voor de energierekening. Twee vliegen, één carambole.
Voor het komende jaar staan onder meer de renovatie van de luifel en nieuwe stellingen in de keuken op de planning. Ook werd stilgestaan bij de gezonde financiële positie van de stichting. De cijfers kloppen, de verplichtingen zijn goed te dragen en er blijft ruimte voor ontwikkeling. Wel blijft de oproep staan: vrijwilligers en sponsors zijn onmisbaar. Wie wil bijdragen, ideeën heeft of iemand kent die kan helpen, werd van harte uitgenodigd zich te melden.
Natuurlijk kregen ook de vrijwilligers expliciet aandacht. Want als alles soepel loopt, wordt het al snel vanzelfsprekend. Dat is het zeker niet. Een luid applaus was dan ook meer dan terecht.
Na Alex nam Rolf Greshof het woord. Hij bedankte Alex voor zijn, naar eigen zeggen, “tranentrekkende speech”, heette iedereen opnieuw welkom en lichtte alvast toe dat er later op de middag een loterij zou plaatsvinden. Ook meldde hij dat door de afwezigheid van René de update over de Club van 50, evenals het gezellige avondje en het verzoek tot betaling, voorlopig in de ijskast staan. Maar wat in een goed vat zit, verzuurt niet. Soms wint de gezondheid, en terecht.
Intussen gingen de luxe hapjes van Viva La Bites rond. De sfeer was uitstekend. Mensen wisselden van plek, gesprekken liepen door elkaar en oude bekenden spraken weer eens iemand die ze te weinig zien. Zo hoort een nieuwjaarsreceptie te zijn.
De loterij was opnieuw een hoogtepunt, gezamenlijk uitgevoerd door Alex en Rolf. Het Ajax-shirt, gesigneerd door Wout Weghorst, ging naar Siem Bakkum, die het sportief doorschoof naar Ad Kempers voor diens kleinzoon. Typisch BVC: winnen is leuk, maar delen levert zoveel meer op. Willy Alberti zong het al: de glimlach van een kind is onbetaalbaar.
De AZ-wedstrijd in de skybox kwam terecht bij Frans Lute. Frans, die regelmatig laat weten “Ik win nooit wat”, was al een kind zo blij met dit toeval. Verder waren er onder meer een fles huisgemaakte Orancello, van Roon vijf setjes van tien consumptiebonnen en twee taarten van bakkerij Koelman te winnen. Rolf trok traditiegetrouw zijn eigen nummer, maar legde dat net zo traditioneel weer terug in de emmer. Sommige dingen moet je niet willen veranderen.
Officieel eindigde de bijeenkomst rond zes uur, maar aan de bar werd dat tijdstip niet heel strak geïnterpreteerd. Het bleef nog lang gezellig. Wel meldde zich maandagochtend bij meerdere aanwezigen een lichte tot matige kater. De maandag werd voor sommige leden daarmee het onofficiële sluitstuk van de receptie. Dat mag, zo begin je het jaar tenminste eerlijk.
Alles bij elkaar was het een zeer geslaagde nieuwjaarsreceptie. Druk bezocht, goed georganiseerd en vooral: prettig en verbindend. Een traditie die stevig staat. Zoals een goede biljarttafel hoort te staan.
