Robert Tump verrast biljartvrienden zeker niet, maar wel zichzelf!
In het weekend van 31 januari en 1 februari 2026 werd in Heerhugowaard bij biljartvereniging Door Vrienden Opgericht (DVO) het districtskampioenschap libre 1e klasse gespeeld.
Via de voorwedstrijden hadden zich acht deelnemers voor deze finale geplaatst. Biljartvereniging Castricum (BVC) was met drie spelers sterk vertegenwoordigd: Arthur Hofkamp, Wil Snel en Robert Tump. Robert had in de voorwedstrijden al promotie naar de hoofdklasse afgedwongen en gold daardoor als een van de grote kanshebbers op de titel.
De overige deelnemers waren:
- Mark Schouten (DVO), altijd iemand om rekening mee te houden.
- Michel van Weely (BV Waterland).
- Fred Braan (DVO), een gevaarlijke outsider.
- Erwin Bastiaan (BV Waterland), een biljartomnivoor die kan verrassen.
- Nico Bankras (DVO).
Alle deelnemers speelden gedurende het weekend zeven wedstrijden, waarbij 125 caramboles nodig waren voor de winst. Op zaterdag was de spanning in de zaal voelbaar. Iedereen wist: een goed begin is het halve werk.
Zaterdag: Scheiding in het deelnemersveld
Op de eerste dag speelden de deelnemers vier partijen. Een zware opgave, want vier wedstrijden op één dag is geen alledaagse kost. Iedere partij vraagt volledige focus en kost energie. Geen sinecure dus.
Na vier ronden tekende zich een duidelijke kopgroep af. Robert Tump, Mark Schouten, Wil Snel en Fred Braan wonnen al hun partijen en stonden op acht matchpunten. De andere vier deelnemers hadden nog geen punt weten te pakken. Met twee spelers in de kopgroep was de BVC uitstekend vertegenwoordigd.
Het spel van Robert en Wil stemde het ruim aanwezige Castricumse publiek hoopvol voor de zondag. Robert stond met het hoogste moyenne bovenaan. Zijn beste partij speelde hij tegen Erwin Bastiaan. In slechts zeven beurten maakte hij de 125 caramboles, goed voor een moyenne van 17,857, en liet hij Erwin verbouwereerd achter.
Wil speelde al zijn partijen zeer solide en bleef tot en met de laatste carambole scherp. Zijn duel met clubgenoot Arthur Hofkamp werd een waar titanengevecht. Wil won uiteindelijk kantje boord met slechts één carambole verschil. Na afloop zei hij: “Arthur heeft het mij zeker niet cadeau gedaan. Ik was dit keer de gelukkigste.”
Zondag: Laatste partij brengt beslissing
Op de eerste dag van februari kon sportminnend Nederland zijn hart ophalen.
- Carlos Alcaraz won de Australian Open en completeerde zijn Career Grand Slam.
- Mathieu van der Poel pakte in Hulst op fenomenale wijze zijn achtste wereldtitel veldrijden.
- PSV gaf Feyenoord geen schijn van kans en won verdiend met 3-0.
Voor de BVC draaide deze zondag om één vraag: zou Robert Tump of Wil Snel erin slagen de districtstitel te pakken? En kon Arthur Hofkamp zich nog herstellen na de zware zaterdag? De spelers hadden nog drie partijen te spelen.
Ronde vijf: Arthur pakt winst en Robert neemt afstand
In ronde vijf nam Arthur het op tegen Nico Bankras. In een goed gespeelde partij pakte hij, tot zijn eigen opluchting, zijn eerste twee matchpunten. Wil Snel trof in deze ronde directe concurrent Mark Schouten. De nummers twee en drie van het klassement gaven elkaar geen strobreedte toe. De partij eindigde in een remise, waar zowel het Castricumse - als het thuispubliek vrede mee hadden.
Robert Tump kon afstand nemen door te winnen van Fred Braan. Zijn biljartvrienden hadden daar alle vertrouwen in en stelden chauvinistisch vast dat Robert de beste papieren had. Tot zijn eigen opluchting maakte hij die verwachting waar. In dertien beurten gaf hij Fred geen enkele kans.
Ronde zes: Geen ruimte voor fouten
De sleutelpartijen in ronde zes waren:
- Mark Schouten – Fred Braan
- Robert Tump – Wil Snel
Mark Schouten liet clubgenoot Fred Braan nooit echt in de partij komen. Met onder andere een serie van 43 caramboles trok hij de winst naar zich toe. Twee broodnodige matchpunten waren binnen.
Door deze winst kon Robert zich geen misstap veroorloven tegen Wil Snel. Beide clubgenoten kennen elkaar door en door en spelen regelmatig tegen elkaar. Het werd een stroeve partij. De caramboles wilden maar moeizaam vallen en beide spelers zuchtten en puften. Ook het publiek leed mee. Dit was niet de partij waar de spetters vanaf vlogen. Het was ploeteren, met een hoofdletter P. Uiteindelijk bleek Robert de beste ploeteraar en voegde hij twee matchpunten toe. Na afloop zei hij: “Elk toernooi heb ik zo’n partij waarin het niet wil lukken. Ik weet niet wat dat is, maar ik ben blij met de winst.” Na deze ronde bleven er nog twee titelkandidaten over: Mark Schouten en Robert Tump.
Ronde zeven: Finale om van te smullen
In de laatste ronde stonden Mark en Robert tegenover elkaar. Mark moest winnen om de titel te pakken; Robert had aan een remise voldoende. Het publiek zat op het puntje van de stoel. In de zaal kon je een speld horen vallen. Bij mooie caramboles en onnodige missers klonken regelmatig de bekende “och’s” en “ah’s”.
Beide mannen maakten er een prachtige finale van en ontliepen elkaar nauwelijks. Uiteindelijk was het Robert Tump die als eerste de 125 caramboles vol maakte. Mark bleef steken op 120 en moest de titel aan Robert laten.
Als je alle zeven partijen wint en het hoogste algemeen moyenne hebt dan ben je de terechte kampioen. Het hoofd koel houden in partijen waarin het niet loopt en dan toch winnen wijst op de juiste wedstrijdmentaliteit. Robert werd door al zijn concurrenten gefeliciteerd. Zijn biljartvrienden zeiden in koor dat zij niets anders hadden verwacht. Komend vanuit de snookerwereld heeft Robert zich in relatief korte tijd snel ontwikkeld in het carambolebiljarten. Deze titel is een bevestiging hiervan en volgens de kenners is het eind nog niet in zicht. Bij de prijsuitreiking kreeg hij een daverend applaus.
Robert Tump en Mark Schouten plaatsten zich met dit resultaat voor de gewestelijke kampioenschappen. Wil Snel werd knap derde in dit sterke deelnemersveld en kan terugkijken op een uitstekend toernooi. Arthur Hofkamp eindigde als vijfde, oftewel: the best of the rest.
DVO kan terugkijken op een uitstekend georganiseerd en bovenal sportief districtskampioenschap.
