Debutant Marcel van Dijk maakt indruk bij NK bandstoten groot ereklasse
Het Nederlands Kampioenschap bandstoten groot ereklasse vond plaats in het Gelderse Rumpt. Van vrijdag 6 tot en met zondag 8 november 2026 vormde de accommodatie van biljartvereniging De Carambole het decor voor de titelstrijd.
Op de eerste twee dagen werden de kwalificatiewedstrijden gespeeld. In drie poules werd gestreden om een plek in het hoofdtoernooi op zondag. De vijf beste spelers uit de poules plaatsten zich voor het hoofdtoernooi. Raymund Swertz, Michel van Silfhout en John van der Stappen waren al verzekerd van deelname, op basis van hun prestaties in de titelstrijd van het vorig jaar. Gert-Jan Veldhuizen, titelverdediger, was afwezig vanwege verplichtingen elders.
Marcel van Dijk, lid van Biljartvereniging Castricum (BVC) en spelend in het BVC-Targa-Kaderteam, keek reikhalzend uit naar zijn eerste titelstrijd bandstoten groot in de ereklasse. De BVC’er had zich voorgenomen om vooral te genieten van de wedstrijden tegen de crème de la crème van de biljartsport. Hij zei vooraf: “Het is toch prachtig om hierbij te zijn. Ik heb niets te verliezen en doe een geweldige ervaring op.” Zijn glimmende ogen en brede glimlach bij deze uitspraak verraadden meer: Marcel had zich voorgenomen om zijn huid zo duur mogelijk te verkopen. Meedoen is leuk, maar partijen winnen zijn toch de kersen op de taart.
Poule A: De oude meester heerst!
In deze poule won Jean Paul de Bruijn geheel volgens verwachting zijn vier wedstrijden. Hij is meervoudig Nederlands en Europees kampioen in het bandstoten. Het spelletje kent voor hem geen geheimen meer. Hij liet het publiek in Rumpt met name in zijn tweede poulewedstrijd tegen Germ Bot met volle teugen genieten. Jean Paul maakte een serie van 88 en was in vier beurten uit met een moyenne van maar liefst 25,00.
Poule B: Een droomstart
Marcel van Dijk haalde in zijn poulewedstrijden het beste in zichzelf naar boven. In zijn eerste partij legde Leo Koomen hem nog het vuur aan de schenen. Toch trok Marcel de partij met nipt verschil naar zich toe. De nipte overwinning wakkerde het vuur aan. In zijn drie andere wedstrijden gaf hij zijn opponenten ruimschoots het nakijken. Zijn slotpartij tegen Willy Rooijendijk was om door een ringetje te halen. Marcel pakte de winst in negen beurten met een moyenne van 11,11. Willy bleef steken op 16 caramboles.
Poule C: Goed voorbeeld doet volgen
Vooraf was de verwachting dat de strijd om de eerste plek in deze poule zou gaan tussen Jordy Kanters en Micha van Bochem. De voorspelling klopte als een bus. Hun onderlinge strijd was bepalend voor de einduitslag in deze poule. Micha pakte de winst in deze titanenslag met 100 tegen 81 caramboles. Net als Jean Paul de Bruijn en Marcel van Dijk won Micha ook al zijn poulewedstrijden.
Naast de drie poulewinnaars hadden Leo Koomen en Jordy Kanters zich ook geplaatst voor het hoofdtoernooi op zondag.
Thuispubliek meer dan nieuwsgierig
Vanuit Castricum werd de titelstrijd op de voet gevolgd. In onze eigen biljartzaal werd tegelijkertijd de districtsfinale libre derde klasse gespeeld. Een finale die soms even in de schaduw stond, van de verrichtingen van Marcel. Er werd regelmatig op de mobiele telefoon gekeken om maar niets te missen van de ontwikkelingen in Rumpt. Winst van Marcel werd in Castricum enthousiast met stijgende verbazing ontvangen. Elke gewonnen partij was een aangename verrassing. De spanning in Castricum had dus twee ingrediënten: de finale in het libre en het NK in Rumpt.
Op zaterdagmiddag werd besloten dat er op zondag niet alleen geestelijke steun voor Marcel zou zijn, maar ook fysieke support. Het letterorakel van de club en Jim van der Starre, lid van het BVC-Targa-Kaderteam, offerden zich maar wat graag op om Marcel die steun te geven.
Zondag: Een lange schitterende dag
Op zondagochtend was het een drukte van belang in de biljartzaal van De Carambole. Niet alleen de acht finalisten waren vroeg uit de veren, ook de arbiters, schrijvers en vele toeschouwers waren er ruim op tijd. De koffie en thee vonden gretig aftrek. De barmedewerkers moesten alle zeilen bijzetten om aan de grote vraag te kunnen voldoen.
Om klokslag 10.00 uur begonnen de halve finales van het kampioenschap. Er werd gespeeld in twee poules van vier deelnemers. Iedere halvefinalist speelde minimaal drie partijen over 120 caramboles. De poulewinnaars gingen door naar de finale, waarin zij zouden duelleren om de nationale titel.
Poule A: Klasse apart
Jean Paul de Bruijn, John van der Stappen, Leo Koomen en Michel van Silfhout namen het tegen elkaar op om uit te maken wie de finalist zou worden. Het werd een echte eindstrijd waarbij niet alleen aanvallend werd gedacht maar ook goed gelet werd op de verdedigende aspecten van het bandstoten. De spelers maakten het elkaar in iedere tweekamp knap lastig, waardoor echt hoge moyennes uitbleven. Het publiek werd veelvuldig getrakteerd op mooie oplossingen voor ogenschijnlijk niet te maken stootbeelden. Echt hoge series kreeg het publiek niet voorgeschoteld. De hoogste serie in deze poule werd gemaakt door Michel van Silfhout: 37 caramboles.
Jean Paul de Bruijn bleef wederom ongeslagen en was in deze poule een klasse apart. Hoewel hij met vele moeilijke stootbeelden te maken kreeg, kwam hij over drie partijen toch uit op een moyenne van 10,285. De nummer twee John van der Stappen won twee keer maar zijn moyenne was beduidend lager. Leo Koomen wist te winnen van Michel van Silfhout, waardoor hij derde in de poule werd.
Poule B: Is het onmogelijke toch mogelijk?
In deze poule mocht Marcel van Dijk het opnemen tegen Micha van Bochem, Jordy Kanters en als klap op de vuurpijl tegen Raymund Swertz. Raymund is de grootmeester van het kaderspel. Hij heeft in het kaderspel meerdere nationale en internationale titels behaald met ongekende moyennes. Ook in het bandstoten staat hij zijn mannetje getuige zijn nationale titels in deze discipline.
Marcel begon de halve finale met winst tegen Micha van Bochem waarbij zijn technisch zeer fraai gespeelde serie van 48 het verschil maakte. Micha moest het antwoord hierop schuldig blijven. Deze overwinning werd niet alleen gevierd in Rumpt maar ook in de eigen biljartzaal. Raymund Swertz en Jordy Kanters gaven elkaar geen strobreedte toe. Raymund wist als eerste de 120 caramboles te maken, maar Jordy dwong in de nabeurt een knappe remise af.
In de tweede ronde van de poule stond Marcel tegenover Jordy Kanters. In de openingsfase van het duel gaf Jordy Marcel geen schijn van kans. Na zes beurten leidde Jordy zeer comfortabel met een moyenne van ruim boven de tien. Terwijl Marcel zich herpakte, raakte Jordy het spoor bijster. Marcel vocht zich stap voor stap terug in de partij. Hij pakte met miniem verschil uiteindelijk de zege. De overwinning kwam weliswaar met horten en stoten tot stand, maar dat mocht de pret niet drukken.
In Castricum werd zijn winst met verbazing ontvangen. Daar werd heel voorzichtig geopperd: “Het zal toch niet dat een debutant in dit gezelschap zich plaatst voor de finale.”
In de slotronde van deze halve-finalepoule won Micha van Bochem met overtuiging van Jordy Kanters, waardoor Micha derde werd en Jordy genoegen moest nemen met de vierde plek.
Het duel tussen Raymund Swertz en Marcel van Dijk was beslissend voor plaatsing in de finale. Bij winst bereikte Raymund de eindstrijd. Bij elk ander resultaat stond de debutant in de finale. Marcel koos voor een aanvallende speelstijl. Hij ging vol voor het maken van caramboles. Hij nam bewust het risico dat Raymund wellicht een mooie aanvangsstoot zou krijgen. Zijn motto hierbij was: niet geschoten is altijd mis. Na zes beurten was de stand 61 tegen 35 in het voordeel van Marcel. Raymund verblikte of verbloosde niet. Hij heeft in zijn succesvolle carrière wel vaker met dit bijltje gehakt. Hij paste zijn strijdplan iets aan, waardoor Marcel nog maar weinig kansen kreeg om te caramboleren. De geroutineerde Limburger wist uiteindelijk de winst te pakken. Ook hij kon zich opmaken voor de finale.
Finale: Een tactische strijd
Biljartvereniging De Carambole verdient een grote pluim voor de perfecte organisatie van de titelstrijd. Niets was aan het toeval overgelaten. Eén ding is voor verbetering vatbaar: de tijdsplanning. De finale stond gepland voor zondagmiddag. In werkelijkheid begon de finale pas om 18.00 uur. Een kniesoor die hierop let. Sorry.
Jean Paul de Bruijn en Raymund Swertz waren de vooraf voorspelde finalisten. In dit geval kwam de voorspelling dus uit. Het publiek hoopte op een spetterend gevecht tussen beide grootheden van de Nederlandse biljartsport. Het werd vooral een tactisch steekspel. Beide spelers maakten hun punten, maar hadden ook oog voor de verdediging. Langzaam maar gestaag bouwde Jean Paul een voorsprong op, die hij niet meer uit handen gaf. Hij won de titel met 120 tegen 78 caramboles en werd beloond met een klaterend applaus.
Tevreden terugblik
Niet alleen winnaar Jean Paul de Bruijn zal tevreden terugblikken op het nationale kampioenschap bandstoten ereklasse. Ook de organiserende vereniging De Carambole kan trots zijn op een geslaagd evenement.
Marcel van Dijk heeft het vaandel van de BVC niet alleen hooggehouden; hij heeft het ook in de top van de mast gehangen. Als je bij je debuut maar liefst zes van de zeven wedstrijden in de ereklasse wint, heb je ronduit goed gepresteerd. Verliezen van Raymund Swertz is zeker geen schande. Vanuit de BVC hoopten we natuurlijk op een goede prestatie van Marcel. Zijn derde plaats overtrof de stoutste verwachtingen.
De uitspraak die de prestaties van Marcel misschien wel het best beschrijft, is gedaan door Mahatma Gandhi:
“Tevredenheid ligt in de inspanning, niet in het bereiken. Volledige inspanning is volledige overwinning.”
