Districtsfinale libre 3e klasse een prooi voor Boyd van der Meij!
In het weekend van 7 en 8 november vond bij de BVC de districtsfinale libre 3e klasse plaats. Aan deze titelstrijd namen acht spelers deel, die zich hiervoor via de voorrondes hadden geplaatst.
Een van de finalisten was BVC-lid Mike Bergwerf. Voor hem was het de eerste keer dat hij aan een persoonlijke finale deelnam. De debutant was op voorhand zeker niet kansloos, want hij maakt nog steeds stappen in het libre. Bij binnenkomst onder het genot van een kop koffie gaf hij aan: “Het is voor mij de eerste keer. Ik ga wel zien wat het mij brengt, maar ik heb er veel zin in.”
Vol verwachting klopt ons hart.
Niet alleen de spelers keken uit naar het verloop van het toernooi, ook het publiek was verwachtingsvol. Op televisie is nog steeds de spelshow “Wie van de Drie” te zien. In de titelstrijd in de 3e klasse libre was het echter meer: wie van de acht. Niet alleen de kampioen plaatst zich voor de gewestelijke finale, ook de nummer twee gaat door. Het publiek zag Peter van de Weert, Boyd van der Meij en Johan Zeedijk als de grote kanshebbers. Ron Kramer, Gert-Jan Fritz en Mike Bergwerf werden als gevaarlijke outsiders bestempeld. De grote onbekenden waren Paul Wesselson en Frank Verstegen.
De penningmeester van de BVC heette iedereen van harte welkom. Hij bedankte de arbiters, de schrijvers en de mensen achter de bar voor hun aanwezigheid en inzet. Hij wenste iedereen een mooi en sportief toernooi toe, met een klein beetje geluk, want zonder geluk vaart niemand wel. Hij sloot af met de belofte dat hij en het publiek het toernooi met belangstelling zouden volgen. Het was aan de spelers om de harten van het publiek sneller te laten kloppen.
Zaterdag: Niemand komt ongeschonden uit de strijd.
De finalisten speelden op zaterdag vier wedstrijden en op zondag drie wedstrijden. Het toernooi werd gespeeld volgens het uit-is-uitprincipe. Het doel van iedere speler was om in elke partij, in zo min mogelijk beurten, de vereiste 60 caramboles te maken. Bij het bereiken van dit aantal eindigde de partij. De tegenstander had wel recht op een eventuele gelijkmakende beurt.
In de eerste vier ronden van de districtsfinale viel op dat alle spelers technisch gezien zeer netjes biljartten. Indien mogelijk werd er op overhouden gespeeld om tot een mooie serie te komen. Ook werd er heel sportief gespeeld. Een touché of biljardé werd veelal door de speler zelf aangegeven.
1e Ronde: Hoog niveau
De openingspartijen waren meteen van hoog niveau. Alle vier eindigden ze binnen de 22 beurten. Boyd van der Meij gaf direct zijn visitekaartje af. Hij won zijn wedstrijd in slechts 12 beurten met een voor deze klasse uitstekend moyenne van 5,000. Thuisfavoriet Mike Bergwerf liet Ron Kramer met lege handen staan. De BVC’er maakte een prachtige serie van 18 caramboles en was in 19 beurten uit. Ook Peter van de Weert en Paul Wesselson pakten twee wedstrijdpunten.
2e Ronde: Herstel
Gert-Jan Fritz bezorgde Peter van de Weert, de sympathieke Alkmaarder, zijn eerste nederlaag. Johan Zeedijk won van Mike Bergwerf, die hiermee zijn eerste nederlaag incasseerde. Ron Kramer herstelde zich tegen Paul Wesselson. Na een zeer spannende tweestrijd trok Ron aan het langste eind. Paul kwam drie luttele caramboles tekort voor een remise. Boyd van der Meij bond ook Frank Verstegen aan zijn zegekar. De man uit Heemskerk speelde wederom sterk en maakte de partij in 19 beurten uit. De vele aanwezige Heemskerkers vierden de overwinning van Boyd op gepaste wijze.
3e Ronde: Lunch valt zwaar
Na de tweede ronde was er een pauze om even op adem te komen, het lijf te voorzien van nieuwe brandstof en buiten frisse lucht te scheppen. Natuurlijk werd er teruggeblikt op de gespeelde wedstrijden en vooruitgekeken naar de komende partijen. Blijkbaar vinden biljarters het lastig te accepteren dat gedane zaken geen keer nemen en dat de toekomst zich niet laat voorspellen. In een toernooi draait het vooral om het hier en nu.
Na de pauze wist Paul Wesselson een halt te roepen aan de zegereeks van Boyd van der Meij. De onderbreking had Boyd blijkbaar geen goed gedaan, want hij presteerde in deze partij duidelijk onder zijn kunnen. Paul profiteerde daar optimaal van. Frank Verstegen verloor helaas opnieuw. Ditmaal was Ron Kramer hem de baas. Na drie ronden stond Frank nog steeds op de hatelijke nul aan wedstrijdpunten. Blijkbaar is netjes en rustig spelen niet altijd succesvol.
Mike Bergwerf ontmoette een oude bekende: Peter van de Weert. In teamwedstrijden ontmoeten beide opponenten elkaar regelmatig. De uitkomst van hun onderlinge duels heeft iets weg van roulette: nooit te voorspellen. In deze finale wist Peter onze clubgenoot ruimschoots te verslaan. Johan Zeedijk en Gert-Jan Fritz deden in hun onderlinge confrontatie niet voor elkaar onder. De nek-aan-nekrace eindigde in een remise.
4e Ronde: Ongekend
In de laatste ronde op zaterdag wist Frank Verstegen eindelijk zijn eerste wedstrijdpunt bij te schrijven. Hij maakte in de nabeurt gelijk tegen Johan Zeedijk. De hatelijke nul was eindelijk van het scorebord af. Peter van de Weert gaf Paul Wesselson geen schijn van kans in deze match. Na 20 beurten was de stand 60 tegen 30 caramboles. Peter had na de pauze een hartversterkertje van Franse afkomst genomen. Het had hem blijkbaar goed gedaan, want de routinier speelde wederom ijzersterk. Ron Kramer zette zijn zegereeks ook tegen Gert-Jan Fritz voort. Weliswaar won hij met slechts één carambole verschil, maar winnen is winnen.
Boyd van der Meij had het beste van de dag voor het laatst bewaard. In zijn partij tegen onze eigen “Iron” Mike Bergwerf speelde hij de pannen van het dak. Zijn supportersschare werd zelfs stil van dit vertoon van macht. Sommigen hadden medelijden met Mike, getuige de uitspraak: “Mike heeft Boyd toch niets aangedaan. Waar heeft hij dit pak rammel aan verdiend.” Mike was Boyd anderzijds goed gezind. Na een misser werd Boyd veelal getrakteerd op een maakbare aanvangsstoot. Maar goed, dat was dan één carambole. De overige caramboles maakte Boyd toch echt zelf. Na zeven beurten was de partij uit. Boyd speelde met een ongekend gemiddelde van 7,500 en maakte een prachtige serie van 23 caramboles. Zijn supporters beloonden zijn eclatante overwinning met gejuich en applaus. Mike complimenteerde Boyd ook met deze biljartdemonstratie.
Niets beslist
Aan het einde van de zaterdagmiddag bleek dat nog niets beslist was. Boyd stond op basis van zijn moyenne aan de leiding. Peter van de Weert en Ron Kramer hadden eveneens zes wedstrijdpunten. Johan Zeedijk en Paul Wesselson waren met slechts twee wedstrijdpunten zeker niet kansloos. Kortom, op zaterdag waren er mooie duels te zien geweest, maar de beslissing zou toch echt pas op zondag vallen.
Zondag: De kansen keren
Op zondag werden de laatste drie ronden van het districtskampioenschap gespeeld. Aan het einde van de dag zou duidelijk zijn wie met de titel onder de arm naar huis ging en wie zich als tweede voor de gewestelijke finale kwalificeerde. Bij de kanshebbers was de spanning duidelijk waarneembaar. Het toilet werd iets vaker bezocht en buiten rookten ze een extra sigaretje. Zij realiseerden zich terdege: zondag was allesbeslissend.
5e Ronde: Alkmaar kraait victorie
Mike Bergwerf begon zondag, net als zaterdag, met een klinkende overwinning. Frank Verstegen kon in de tweekamp geen antwoord vinden op het sterke en aanvallende spel van Mike. Het thuispubliek was in zijn nopjes met de tweede overwinning van Mike. Gert-Jan Fritz gaf Paul Wesselson ruimschoots het nakijken. Gert-Jan won de partij met gedegen spel met 60 tegen 43 caramboles. Boyd van der Meij, leider in het tussenklassement, liep tegen zijn tweede nederlaag aan. Johan Zeedijk deelde de Heemskerker na een spannende partij een gevoelige nederlaag toe. Peter van de Weert profiteerde optimaal van de misstap van Boyd. De Alkmaarder won van zijn directe concurrent Ron Kramer met overmacht: 60 tegen 23 caramboles in 14 beurten. Peter kon victorie kraaien. Dat is in Alkmaar niet ongebruikelijk. Hij veroverde de koppositie in het tussenklassement met een voorsprong van twee wedstrijdpunten.
6e Ronde: Het kan verkeren
Clubgenoot Mike Bergwerf nam het in deze ronde op tegen Gert-Jan Fritz. Het publiek hoopte op een zege, want dan zou Mike nog kans hebben op eremetaal. Deze hoop was geen lang leven beschoren, want na een moeizame partij ging Gert-Jan er met de twee wedstrijdpunten vandoor. Paul Wesselson herstelde zich knap in de confrontatie met Frank Verstegen. Hij zegevierde met gedegen spel.
Boyd van der Meij was door zijn nederlaag in de vorige ronde getergd. Hij was in zijn confrontatie met Ron Kramer duidelijk op zoek naar eerherstel. Ron werd door Boyd over de knie gelegd. Boyd won de partij met 60 tegen 14 caramboles in 16 beurten met een moyenne van 3,750. Hij bleef hierdoor in de race om de titel.
Peter van de Weert ervoer dat een vogel die te vroeg zingt, ’s avonds door de kat wordt gegeten. Johan Zeedijk was de hongerige kater, want hij at Peters bordje met grote happen leeg. Met onder meer een serie van 19 caramboles maakte Johan na 16 beurten de partij uit. Het verlies van Peter betekende dat Boyd weer de leiding pakte in het tussenklassement.
7e Ronde: Wie o Wie?
De districtsfinale werd pas beslist in de allerlaatste ronde van het toernooi. Boyd van der Meij leidde in het tussenklassement met acht wedstrijdpunten door een hoger moyenne. Peter van de Weert stond tweede met evenveel wedstrijdpunten. De derde plaats met hetzelfde aantal wedstrijdpunten was voor Johan Zeedijk. Gert-Jan Fritz was met één wedstrijdpunt minder nog niet kansloos.
Mike Bergwerf moest in de slotronde de zege laten aan Paul Wesselson. De BVC’er won in het toernooi twee keer en verloor vijfmaal. Toch kan hij terugkijken op een geslaagd debuut. In vrijwel alle partijen stond hij zijn mannetje en zijn algemeen moyenne van 2,382 is hoopgevend. Mike zei na afloop: “Ik heb lekker gespeeld en veel geleerd. Een finale goed spelen is volgens mij een kwestie van ervaring opdoen.”
Gert-Jan Fritz deed wat hij moest doen: winnen. In een goede partij van 17 beurten versloeg hij Frank Verstegen. Ook Johan Zeedijk trok de broodnodige winst in zijn match tegen Ron Kramer over de streep. De basis voor zijn winst was een serie van 24 caramboles, de hoogste van het toernooi.
De nummers één en twee van het klassement speelden in de slotronde tegen elkaar. Alleen winst zou de titel opleveren, want bij een remise zou Johan Zeedijk met één wedstrijdpunt meer het goudhaantje zijn. Boyd van der Meij liet er geen gras over groeien. In sneltreinvaart trok hij de winst naar zich toe en kroonde zich tot kampioen van het district.
In perspectief
Boyd van der Meij was de terechte kampioen. Hij veroverde net zoveel wedstrijdpunten als Johan Zeedijk, maar zijn algemeen moyenne van 3,408 was beduidend hoger. Op basis van zijn moyenne promoveert Boyd naar de tweede klasse. Johan veroverde verdiend het zilver en Gert-Jan Fritz won knap het brons. Peter van de Weert eindigde door het verlies in de slotronde net buiten het podium. Al met al was het voor de BVC een zeer geslaagd evenement. Door de winst van Boyd bleef het nog lang gezellig onrustig in de biljartzaal. Eén ding kun je aan Heemskerkers wel toevertrouwen: een verdiende titel vieren.
