Finaledag Open Kampioenschap Driebanden Castricum 2026

Zondag 25 januari 2026 stond bij BVC volledig in het teken van de finaledag van het Open Kampioenschap Driebanden van Castricum. Een dag waarop precisie, stalen zenuwen en een vaste hand het verschil maakten. 

Voor dit open kampioenschap hadden zich in totaal 45 deelnemers ingeschreven. In de voorronden werd gespeeld in negen poules van vijf spelers. De poulewinnaars plaatsten zich rechtstreeks voor de finale, aangevuld met de zeven beste nummers twee. Zo bleef er een sterk en evenwichtig veld van zestien finalisten over.

De voorronden waren niet voor mensen met zwakke zenuwen. De verschillen waren minimaal, soms niet meer dan één enkele carambole. Dat is precies de charme van het driebandspel: iedereen kan van iedereen winnen. Geen eindeloze series zoals in het libre of kaderspel, maar korte, felle beurten waarin elke stoot telt. Een serie van tien caramboles is al een prestatie van formaat.

Juist die snelheid maakt het spel aantrekkelijk, voor spelers én publiek. Moeilijke stootbeelden vragen om creativiteit, durf en een feilloos gevoel voor tempo. De oplossingen via de losse band, gespeeld met uiterste precisie, leverden al in de voorronden bewondering op. Niet alleen vanaf de stoelen langs de tafel, maar ook bij de tegenstanders zelf. Sommige spelers zijn ware specialisten op dat vlak: meesters die van een ogenschijnlijk onmogelijke positie toch iets moois maken.

De zestien finalisten werden op de finaledag verdeeld over vier poules. De winnaars daarvan plaatsten zich voor de halve finales. Vanaf dat moment telde elk foutje dubbel.

Poulefase finale: grillige strijd in sportieve sfeer

Poule 1 werd al snel bestempeld als de bekende poule des doods. Ruud Slotboom, Rob Tijms, Sjon Koelman en Piet van der Meij. Vier spelers die hun mannetje staan in het spel over de banden. Verwachting: vuurwerk. En dat kwam er ook. Toch was het Ruud Slotboom die zich het meest koel toonde. De sluwe oude vos liet ervaring zwaarder wegen dan bravoure. Met slimme keuzes, controle en precies genoeg risico trok hij drie keer aan het langste eind. Drie overwinningen bezorgden hem onbedreigd de eerste plaats in de poule.

In poule 2 stonden Johan Zeedijk, Frans Schermer, Dirk Twisk en Tjeerd Aukema tegenover elkaar. De strijd om de eerste plaats was ongekend spannend. De allesbeslissende partij ging tussen Dirk Twisk en Tjeerd Aukema. De winnaar zou zich plaatsen voor de halve finale. Dirk, een ex-topsporter met een ijzeren wedstrijdmentaliteit, en Tjeerd zorgden voor een waar spektakel. Het publiek volgde de partij tot de laatste carambole met argusogen. Dirk wist nipt de winst te pakken. Na afloop zei hij: “Dit zijn de mooie potjes. Het is erop of eronder, daar hou ik wel van. Nu won ik, maar Tjeerd gaf het zeker niet cadeau.”

In poule 3 streden Piet Karsten (titelverdediger), Jan Kloes, Mike Bergwerf en Ron Collewijn met elkaar. De partijen kenden een grillig verloop; niemand stak er met kop en schouders bovenuit. Ron, uitkomend voor BVK uit Krommenie, zette alle middelen in om het zijn tegenstanders zo moeilijk mogelijk te maken. De ene keer strooide hij met complimenten, de andere keer was zijn gulle lach hoorbaar of zei hij: “Dit had een bal van mij kunnen zijn.”
Ondanks de felle strijd heerste er een prima sfeer. Het was Mike Bergwerf, talent in opkomst, die zich plaatste voor de halve finale. Hij had een beter moyenne dan Piet Karsten, die tweede werd en zijn titel niet zou prolongeren.

Poule 4 bestond uit Sjaak Lute, Ton de Swart, Giuseppe Massidda en Gerrit Tuijn. Gerrit, winnaar van het Open Kampioenschap Libre van Castricum, bleek ook in het driebanden uitstekend mee te kunnen. Keer op keer laat deze kleine man uit Limmen zien dat hij tot grote daden in staat is bij biljarttoernooien. Wederom verraste hij vriend en vijand door zich eenvoudig te plaatsen voor de halve eindstrijd. Plaatsgenoot Ton de Swart zei hierover: “Als Gerrit de eer van Limmen moet verdedigen, is hij tot heel veel in staat.”

Ruud Slotboom, Dirk Twisk, Mike Bergwerf en Gerrit Tuijn plaatsten zich voor de halve finales.

Halve finales: twee partijen en twee gezichten

In de eerste halve finale nam Gerrit Tuijn het op tegen Ruud Slotboom. Ruud liet zien dat hij voor niets minder was gekomen dan de titel. Twee jaar eerder had hij het toernooi al eens gewonnen en dat kunstje wilde hij herhalen. Gerrit werd min of meer slachtoffer van die titelaspiraties en had weinig in de melk te brokkelen. Sportief feliciteerde hij Ruud met het bereiken van de finale.

De tweede halve finale tussen Dirk Twisk en Mike Bergwerf was een enerverend gevecht. Beide spelers hielden elkaar in evenwicht; de voorsprong wisselde bijna bij elke beurt. Het publiek zat op het puntje van de stoel. Tot en met de laatste carambole was onduidelijk wie de partij zou winnen. Uiteindelijk was het Mike die aan het langste eind trok. Dirk schudde hem de hand en complimenteerde hem sportief. Mike zei na afloop: “Ik vind het geweldig dat ik de finale heb gehaald. Je moet ook een klein beetje geluk hebben. Dirk had vandaag iets minder geluk.”

Finale: Ruud Slotboom pakt wederom titel

Dirk Twisk en Gerrit Tuijn speelden eerst de kleine finale om de derde en vierde plaats. Geen onbekenden van elkaar. Waar Dirk met open vizier de strijd aanging, koos Gerrit voor een meer verdedigende speelwijze. Verdedigen in het driebanden is, zeker tegen een sterke opponent, een raadzame tactiek. Goed verdedigen is minstens zo moeilijk als aanvallend spel. Het vraagt concentratie en een feilloos gevoel voor tempo en balsnelheid. Gerrit gaf weinig weg en won de partij met slechts één carambole verschil. Hij werd derde; Dirk moest genoegen nemen met de vierde plaats. De minst begeerde positie in de sport.

Voor aanvang van de finale wensten Ruud Slotboom en Mike Bergwerf elkaar succes. Dat succes bleek vooral aan Ruud besteed. Met flair en fraaie oplossingen bouwde hij een ruime voorsprong op. Mike spartelde nog tegen, maar Ruud liet hem nooit echt in de wedstrijd komen. De ervaring won het deze keer van de debutant. Voor Mike was dit toernooi zijn eerste echte vuurdoop in het driebanden. Voor toekomstige edities is hij echter zeker iemand om rekening mee te houden: leergierig, scherp en met ogen en oren wagenwijd open.

Prijsuitreiking: ode aan deelnemers, vrijwilligers en sponsors

Rolf Greshof, voorzitter van BVC, verzorgde de prijsuitreiking. In zijn slotwoord bedankte hij alle deelnemers voor hun inzet, sportiviteit en onderling respect. Sport op zijn mooist, aldus de voorzitter. Daarnaast sprak hij zijn waardering uit voor de vele vrijwilligers, wier inzet onmisbaar is bij het organiseren van een dergelijk evenement. Een klaterend applaus viel hen ten deel. Ook Bakkerij Koelman uit Heemskerk werd bedankt. De biljartende bakker had gezorgd voor een heerlijke lunch, zeer gewaardeerd door alle deelnemers.

Rolf riep vervolgens één voor één de prijswinnaars naar voren. Toernooiwinnaar Ruud Slotboom sprak tot slot de wijze woorden: “Een mooi toernooi is meer dan spannende partijen. De sportieve tegenstanders, het enthousiaste publiek en de gastvrije vereniging maken een toernooi echt. Niet voor niets speel ik hier elk jaar graag.”

Na deze woorden sloot Rolf Greshof het toernooi af en nodigde iedereen uit voor een drankje aan de bar.

Bij het driebanden en het organiseren van een toernooi moet je soms een omweg nemen om tot een resultaat te komen.