BVC ontvangt vrienden en vriendinnen van de club van 50 met open armen
Op zaterdagavond 10 oktober 2026 stonden de deuren van het Buurt- en Biljartcentrum wagenwijd open voor de leden van de club van 50. Bij binnenkomst werden de vrienden van de BVC onthaald met koffie en thee.
De sfeer zat er direct goed in, want er leek geen einde te komen aan handdrukken en naarmate de groep groeide, nam ook het geroezemoes toe. Zelfs de eerste lachsalvo’s waren in de zaal al hoorbaar.
Nog voor de avond officieel begon, werd er al geoefend met het aloude vlotbruggen en het relatief nieuwe cornhole. Peter Groenendal, die de rest van de avond iedereen van de gewenste vloeistof voorzag, liet zien dat zijn gevoel voor maat en richting sinds zijn korfbaltijd niets had ingeboet. Van grote afstand wierp hij het zakje met een prachtige boog in één keer door het gat in het cornholebord. Beter kon het niet. Peter besloot dan ook onmiddellijk te stoppen op zijn hoogtepunt.
Welkom en dank
Het letterorakel van de vereniging nam het woord en heette iedereen officieel welkom. Hij ging terug naar de nieuwjaarsbijeenkomst van 2025, de dag waarop de club van 50 binnen de BVC het levenslicht zag. Inmiddels telt de club 63 vrienden en dat is boven verwachting.
De extra inkomsten worden ingezet om de vereniging en de biljartsport te promoten, vooral met het doel om jongeren enthousiast te maken voor het biljarten. In de bijlage bij de uitnodiging kon iedereen lezen waaraan het geld is besteed en welke acties nog op het programma staan. Met het extra geld wordt zorgvuldig omgegaan. Ook met een goed gevulde kas blijft de BVC met beide benen op de grond.
Op gepaste wijze werd stilgestaan bij het plotselinge overlijden van een van de leden van de club van 50. Hij had zich voor deze avond aangemeld, maar mocht er helaas niet meer bij zijn.
Het letterorakel bedankte alle vrienden voor hun extra zetje in de rug van de BVC. Onder het genot van een drankje en een hapje werden vervolgens de eerste sportieve duels uitgevochten: aan de vlotbrugtafels en bij het cornhole.
Spelen met sportieve strijd
Rolf Greshof, voorzitter van de BVC, was net terug van zijn vakantie in Málaga. Vakantie vieren als je niet meer werkt; het lijkt bijna een tegenstelling. Het boegbeeld van de vereniging kreeg het Spaans benauwd toen hij de teams moest indelen. Na veel wikken, wegen en overleggen wist hij het teamvraagstuk op te lossen.
Elk team bestond uit twee leden die voor de rest van de avond tot elkaar veroordeeld waren. Liefst achttien teams gingen met elkaar de strijd aan. Nog voor de eerste bal rolde, was er al sprake van psychologische oorlogsvoering. Uitspraken als “Jullie maken geen schijn van kans!” en “Het hoogste haalbare voor jullie is de tweede plaats!” getuigden daarvan.
Eerst mochten de teams hun kunsten vertonen tijdens het vlotbruggen en cornhole. De quiz vormde het slotstuk van de avond.
Vlotbruggen wil niet vlotten
De verwachting was dat de vrienden van een biljartvereniging geen enkel probleem zouden hebben met het vlotbruggen. Niets bleek minder waar. De meest voorkomende score was nul, oftewel rien, nichts, nada. Sterker nog: wie niet biljart, bleek het vaak beter te doen dan wie regelmatig een keu ter hand neemt.
Een sprekend voorbeeld? De naam wordt uiteraard niet genoemd omdat het Alex Völker was. Alex, een van de betere biljarters binnen de vereniging en niet vies van trickshots, had het getroffen met zijn teamgenote Nicole Koelman. Zelf sprokkelde hij nauwelijks punten bij elkaar, maar Nicole ontpopte zich tot zijn reddende engel. Met vaste hand en een goed balgevoel wist zij wel een hoge score neer te zetten. Alex en Sjon, de man van Nicole, kregen het advies om hun biljartkeu aan de wilgen te hangen en Nicole op dinsdagavond het werk te laten doen. Het vlotbruggen leverde nog meer hilarische momenten op en deed het lachquotum flink stijgen.
Cornhole: praatjes vullen geen gaatjes
Cornhole lijkt eenvoudig: je gooit stoffen zakjes naar een gat in een schuin geplaatst bord. Hoe moeilijk kan het zijn? De spelers kregen drie punten als het zakje in het gat verdween en één punt als het zakje op het bord bleef liggen.
Diverse spelers kondigden vooraf vol bravoure aan dat ze het varkentje wel even zouden wassen. De praktijk bleek weerbarstiger: grote woorden zijn nog geen grote daden, om het maar eens op zijn Rotterdams te zeggen.
De missers werden begeleid door spot, hoongelach en een groeiend aantal lachsalvo’s vanaf de zijlijn. Bij een voltreffer klonk er sportief applaus. Cornhole en biljarten hebben gemeen dat een goed gevoel voor snelheid helpt bij het behalen van resultaten. Rob Stet, een ervaren chauffeur, bewees dat cornhole veel weg heeft van het parkeren van een auto in een krap gaatje. Ook bij dit spel wist Rob zijn schadevrije jaren keurig op peil te houden.
Tijdens een korte pauze was er gelegenheid om iets te drinken en te eten. Net als bij het biljarten rolden ook hier de excuses over tafel voor de tegenvallende prestaties: te ver weg, geen balgevoel, vandaag hard gewerkt, gehinderd worden en nog vele andere droogredenen. Het verhoogde wel de toch al goede sfeer.
Quiz beslist
Na de fysieke inspanningen werden de hersenen gepijnigd met een quiz, de apotheose van de avond. De teams kregen 63 vragen voorgeschoteld, precies evenveel als de club van 50 leden telt. Niet alleen het juiste antwoord telde, ook de snelheid waarmee het werd gegeven. De quiz werd online gespeeld, zodat iedereen direct kon zien of een antwoord goed was en hoe de tussenstand zich ontwikkelde.
De quizmaster waarschuwde vooraf al: een gek meer kan vragen dan 38 wijzen kunnen beantwoorden. Zeker als die gek het bekende letterorakel van de BVC is.
Aanvankelijk riepen de deelnemers nog om moeilijkere vragen, maar naarmate de quiz vorderde werd het steeds stiller aan de tafels. Het roepen werd steunen en kreunen. Het getal 50 speelde in allerlei varianten een hoofdrol: van de echte naam van rapper 50 Cent tot de vraag wie Fifty Shades of Grey schreef. Gaandeweg de quiz klonken steeds meer diepe verzuchtingen: “Stom, ik drukte te snel!” en “Ik wist het, maar ik kon er niet opkomen!” De meest gehoorde kreet was ongetwijfeld “Ik zei het toch!”, vooral wanneer een teamgenoot een verkeerd antwoord had gegeven.
Opvallend genoeg wist iedereen dat haggis een traditioneel Schots gerecht is. Dat China de grootste bierproducent ter wereld is, bleek een stuk minder bekend. Blijkbaar wordt er bij de BVC toch vaker over caramboles gesproken dan over bierproductie en bevolkingsaantallen.
De strijd om de eerste plaats in de quiz ging uiteindelijk tussen de teams van Robert Tump en Theo Gijzen en het duo Alex Völker en Nicole Koelman. Bij de laatste vragen van de quiz verschenen brede grijnzen na goede antwoorden, terwijl bij een misser de tafel het soms moest ontgelden. Uiteindelijk pakten Theo en Robert overtuigend de zege. Alex en Nicole eindigden als tweede, en Cor Borst en Paul Toepoel legden verrassend beslag op de derde plaats.
Met veel gelach, sportieve strijd en een flinke dosis zelfspot liep een geslaagde avond ten einde. De club van 50 bewees opnieuw dat een extra zetje in de rug niet alleen de BVC vooruithelpt, maar ook in de biljartzaal voor een hoop gezelligheid zorgt.
Voor de leden staat als een paal boven water:
“Een club steun je niet omdat ze winnen, maar omdat het jóúw club is. Winnaars hebben fans, maar een echte club heeft een familie.”
Ook lid worden van de club van 50, dat kan altijd. Kijk voor meer informatie hier.
