19 May 2026

BVC-Targa-Kaderteam: een ensemble van formaat

In het weekend van 16 en 17 mei 2026 werden er in het land vier halve finales betwist in de strijd om de nationale titel voor kaderteams. De deelnemers waren de nummers één en twee van de reguliere kadercompetities. In elke halve finale speelden vier teams. De winnaar van iedere poule kwalificeert zich voor de finale van het nationaal kampioenschap.

Kaderspelers kunnen worden gezien als de concertmeesters van het carambolebiljarten. Het BVC-kaderensemble had zijn intrek genomen in een logement in het historische Dordrecht, vlak bij Maasdam. Het team wilde optimaal presteren; lange reistijden werden daarom vermeden.

Zaterdag: Het strijdtoneel

Gastheer in Maasdam was biljartvereniging De Posthoorn. De accommodatie van deze vereniging kan de toets der kritiek ruimschoots doorstaan. Goed lopende biljarts, een gezellige zaal, betaalbare prijzen en gastvrije mensen.

Het BVC-Targa-team nam het op tegen Café De Ram uit Roosendaal, Ricky’s Pub uit Stein en De Pelikaan uit Zutphen. Alle teams wisten: dit weekend werd het erop of eronder.

Een spannend en onvoorspelbaar gevecht lag dan ook voor de boeg. In goed overleg was de opstelling voor dit weekend bepaald. Koen Workel, de nieuwe aanwinst, nam drie partijen voor zijn rekening. Marcel van Dijk, Jim van der Starre, Martin Guldemond en Alex Völker stonden voor twee partijen op papier. Vincent Veldt, teamcaptain, had zijn inzet tot één partij beperkt.

Zaterdag stonden de teamleden gemotiveerd klaar om hun jarenlange droom om ooit met het team nationaal kampioen te worden een vervolg te geven. Maar dromen vullen geen scorebord. Bij biljarten wordt succes vaak bepaald door de vorm van de dag en Vrouwe Fortuna. De inzet was voor de spelers glashelder: naar huis of naar Siebengewald.

Eerste ronde: Een trio

Jim van der Starre ging de clinch aan met Twan van Ierland, Ricky’s Pub. Direct vanaf het begin was het duidelijk dat beide spelers geen vat op de ballen en de tafel konden krijgen. Het werd een marathonpartij zonder hoge series. Het stroeve gevecht sleepte zich voort tot de beurtlimiet van 20. Jim pakte door winst nog één punt voor het BVC-Targa-team. Na afloop gaf Jim aan: “Onvoorstelbaar, ik had een goed gevoel, maar ik kon het niet laten zien. Ik weet echt niet waarom?”

Martin Guldemond stond in de openingsronde tegenover Frans Koster, De Pelikaan, een altijd lastige tegenstander. Het werd een kaderpartij op het scherpst van de snede, waarvan de uitkomst niet te voorspellen was. Een mooie serie van Martin werd direct door Frans met gelijke munt terugbetaald. Martin verdient alle complimenten, want hij bleef goed gefocust totdat hij de partij in de 7e beurt naar zich toe trok. Martin voegde dus twee punten toe aan het teamtotaal.

Slotakkoord: Het BVC-Targa-Team veroverde een trio aan punten.

Tweede ronde: Debutant speelt eerste viool

De opponent van Marcel van Dijk in deze ronde was Frank Diederen, Ricky’s Pub, die nooit onderschat mag worden. Marcel ging gretig en geconcentreerd van start. Frank had continu het initiatief en zette Marcel daarmee meer en meer onder druk. De jonge Limburger besliste het duel in de 12e beurt. Marcel liet Frank in de nabeurt nog even zweten op zijn stoel, want rustig en gestaag bouwde hij aan een serie. Na 42 caramboles miste Marcel en kon Frank zijn handen in de lucht steken.

Koen Workel, debutant, componeerde een fantastische partij kader tegen Yvo Gerritsen, De Pelikaan. Koen liet het publiek zien hoe kader 57/2 moet worden gespeeld. In de 2e beurt trakteerde hij het publiek en zijn teamgenoten op een fenomenale serie van 130 caramboles. Koen speelde geen biljart, dit was kaderkunst. Yvo keek zeer sportief bewonderend toe. Hij begreep direct dat hij in deze partij het onderspit moest delven. In de 5e beurt won Koen de partij met een moyenne om u tegen te zeggen van 36,000.

Outro: Het BVC-Targa-Team bemachtigde twee wedstrijdpunten waardoor de teller in totaal op vijf stond.

Derde ronde: Volle mep

Voorafgaand aan de halve finale was de verwachting dat De Pelikaan de grootste uitdager zou zijn. Ricky’s Pub werd gezien als een gevaarlijke outsider en Café De Ram zou te doen moeten zijn. Verwachtingen zijn als het voorspellen van het weer in ons land: onvoorspelbaar. Na twee ronden had Café De Ram nog niet verloren en ging fier aan de leiding.

Alex Völker en Koen Workel namen het in deze ronde op tegen respectievelijk Marc Loos en Frans van de Luijtgaarden, van Café De Ram. Het credo bleef ongewijzigd: winnen. Alleen de druk om dit te realiseren was groter.

Alex had in zijn partij tegen Marc Loos duidelijk last van wedstrijdspanning. In zijn uitstekende voorbereiding kwamen de caramboles makkelijk tot stand. Hij was dan ook vol vertrouwen afgereisd naar Maasdam. In deze partij moest hij hard werken om zijn caramboles te maken. Zijn noeste arbeid werd uiteindelijk beloond met de winst. Belangrijker waren de twee gewenste punten, die hij met zijn overwinning pakte.

Koen Workel versus Frans van de Luijtgaarden werd nooit een echte match. Koen bleek op deze dag in een blakende vorm te verkeren. Ook in deze partij was hij ijzersterk. Tegen zijn kaderspel was geen kruid opgewassen, laat staan Frans. Na 7 beurten was niet alleen de zege binnen, maar ook de twee broodnodige punten.

Naspel: Het BVC-Targa-Team pakt volle mep: vier wedstrijdpunten. Daardoor werd het totaal van de eerste dag negen.

Tussenstand na de eerste dag

Aan het einde van de dag bleek uit de tussenbalans dat het BVC-Targa-Team nog volop in de race was. De tussenstanden waren:

4- 0 voor tegen De Pelikaan
4-0 voor tegen Café De Ram
1-2 achter tegen Ricky’s Pub

Conclusie: nog volop in de race voor de eerste plaats.

Zondag: De finaleplaats lonkt

Anders dan gebruikelijk verliep de zaterdagavond voor de spelers van het team opvallend rustig. Geen verkenning van het uitgaansleven in het Dordtse centrum. Nee, er werd volstaan met een heerlijk diner in een dicht bij het hotel gelegen etablissement. Nadat de maag gevuld was werd in de hotelbar het vochtpercentage weer op peil gebracht. Voor Targa-begrippen is dit een meer dan uitstekende voorbereiding op de tweede dag.

Na een goede nachtrust en een prima ontbijt reisden de spelers verwachtingsvol naar de biljartarena van De Posthoorn voor het slotakkoord. Onder het genot van een heerlijk kopje koffie werd de vaste supportersgroep vanuit Castricum begroet. Ondersteuning vanuit eigen gelederen werkt altijd stimulerend.

Vierde ronde: Hoogte- en dieptepunt

Reikhalzend werd uitgekeken naar de partij tussen Marcel van Dijk en Michel van Silfhout, De Pelikaan. Waar Marcel neo-kader beoefent, gaat Michel nog een stapje verder met 57/1, het moeilijkste kaderspel op de kleine tafel. Marcel is al een prachtige speler om naar te kijken, maar Michel mag gerekend worden tot de top van Nederland. Kortom een waar titangevecht.

In de beginfase van de partij nam Marcel het heft in handen. Met degelijke series bouwde hij een aanzienlijke voorsprong op. De zege leek voor het grijpen te liggen. Dat was buiten de waard gerekend, want Michel vocht zich terug in de partij en dichtte het gat. In de slotfase hervond Marcel zijn focus en rust en finishte in de 14e beurt. Michel dreigde nog roet in het eten te gooien door in de gelijkmakende beurt op jacht te gaan naar de resterende 142 caramboles. Het werd een serie van hoge kwaliteit, maar Michel struikelde onverwachts over de 95e carambole. Hij werd terecht beloond met een klaterend applaus, want dit was 57/1 op zijn mooist.

Jim van der Starre kon tegen Rene Paap, De Pelikaan, op geen enkele wijze in zijn spel komen. Wat hij ook probeerde: zacht spelen, ruim spelen, gewoon maken, niets mocht baten. De moed zonk hem in de schoenen en zijn stemming werd er niet beter op. Kansloos verloor hij de partij.

Coda: Het BVC-Targa-Team voegt twee wedstrijdpunten toe. Het totaal is nu elf.

Vijfde ronde: Teleurstelling en terechtstelling

Alex Völker mocht in deze ronde wedijveren met Peter Custers van Ricky’s Pub. Hij worstelde in deze partij vooral met zichzelf. Alex wil zo graag een positieve bijdrage leveren aan het teamresultaat, dat het zorgt voor extra spanning. De druk neemt bij hem nog verder toe, als de caramboles in de eerste beurten uitblijven. Het is een oude sportwet dat overconcentratie en te veel spanning juist een averechts effect hebben op het beoogde resultaat. Alex moest helaas ervaren dat deze wetmatigheid ook voor hem gold. Hij moest de overwinning aan Peter Custers laten. Teleurgesteld en boos op zichzelf plofte hij in een stoel. Ruud Daas kon het niet laten om hem te prikkelen met de opmerking: “Alex voortaan niet te vroeg naar bed gaan en zeker niet bezuinigen op vloeibare consumpties. Jouw lichaam kan dat niet aan.” De glimlach op het gezicht van Alex deed Ruud goed.

Het verlies van Alex betekende wel dat het maximaal haalbare resultaat tegen het team van Ricky’s Pub hooguit 4-4 kon zijn. Alle hoop was daarbij gevestigd op Koen Workel. Hij moest met zo’n groot mogelijk verschil winnen, zodat het extra punt ook naar het BVC-Targa-Team ging. Hoopgevend was dat Koen in grootse vorm verkeerde.

Koen koos ervoor om in zijn partij tegen Emile Korver, Ricky’s Pub, van acquit te gaan. Het werd niet het begin waarop hij had gehoopt. In de eerste beurten was het meer caramboles sprokkelen dan produceren. Emile kende ook een valse start en scoorde nauwelijks. Vanaf beurt vier kwam Koen in een goede flow. Hij produceerde weer de ene na de andere serie met als hoogtepunt een serie van 89 caramboles. In de 7e beurt pakte hij de partij met het prachtige moyenne van 25,714. Emile bleef steken op slechts 6 caramboles en zei na afloop: “Ik heb niet verloren. Ik ben terechtgesteld.” Koen had dus ruimschoots aan de opdracht voldaan. Chapeau.

Epiloog: Het BVC-Targa-Team pakte twee wedstrijdpunten waardoor de tussenstand dertien werd.

Zesde ronde: Valse noot zonder gevolgen

Zoals bijna altijd viel ook in deze halve finale de beslissing pas in de slotronde. De overgebleven kanshebbers op de titel waren Café de Ram en het BVC-Targa-Team. Vincent Veldt en Martin Guldemond moesten de eerste plaats zien binnen te halen. Eén winstpartij zou volstaan. Op papier ogenschijnlijk een makkelijke opdracht, aan de groene tafel een zware taak. De tegenstanders maakten deel uit van het concurrerende team van Café De Ram.

Vincent kwam pas in de slotronde voor het eerst in actie. Hij had zich het hele weekend opgeladen voor zijn partij tegen Wilbert van Dijke. Bij het inspelen maakte Vincent een sterke indruk: dat gaf de burger moed. Al snel werd duidelijk dat het ijdele hoop was. Wilbert van Dijke was warmgedraaid en had ogenschijnlijk geen last van spanning. Als een goed geoliede machine wist hij in slechts zeven beurten de partij naar zich toe te trekken. Vincent bleef steken op een schamele 12 caramboles. Hier was dus sprake van een regelrechte walk-over. Vincent baalde als de bekende stekker.

Martin Guldemond had als opponent Aaron Meeuwissen. Hun partij nam meer tijd in beslag dan de andere ontmoetingen. Hierdoor waren vrijwel alle ogen in de zaal op hen gericht. Martin had natuurlijk het verlies van zijn teamgenoot meegekregen. Alle last lag nu op zijn schouders. Inmiddels had hij tegen Aaron een aardige voorsprong opgebouwd, maar het was zeker nog niet gedaan. Aaron nam bij elke stoot alle tijd om het voorliggende stootbeeld tot zich te nemen. De publieke aandacht stimuleerde hem, want met een serie van 23 kwam hij weer dicht in de buurt van Martin. Martin voelde de hete adem van zijn tegenstander. Blijkbaar geniet hij daarvan. Waar hij het elke keer vandaan haalt, weet niemand. Er komt iets onverzettelijks in hem boven. En dat maakt indruk; ook op de tegenstander. Ogenschijnlijk moeiteloos loste hij het nakende probleem op. Hij produceerde een drietal fantastische bandstoten om vervolgens de partij uit te tikken. Zijn teamgenoten en het Castricumse publiek slaakten een zeer diepe zucht van verlichting. Daarna kreeg Martin van alle kanten schouderklopjes en een oorverdovend applaus.

Finale: Het BVC-Targa-Team veroverde twee zeer welkome punten. De stand kwam hiermee uit op 15. Het team veroverde ook nog drie bonuspunten waardoor het eindtotaal 18 was.

De climax

De spelers van het BVC-Targa-Team waren er nog niet helemaal gerust op. Toch maar even wachten op de officiële einduitslag van de overigens eminente wedstrijdleiding. Na het verlossende woord kon het fust worden ontlast: het BVC-Targa-Team speelt op 30 en 31 mei om de nationale titel in het Limburgse Siebengewald. Ging het makkelijk? Nee. Werd ervoor gestreden? Ja, met volle overgave. Verdiend? Meer dan dat. Het is een tussentijdse bekroning voor een goed maar lastig seizoen. Met als beloning een finaleplaats die deze vriendengroep meer dan verdient.

Tip: boek het hotel over de grens. Kom met zo weinig mogelijk benzine die kant op. Ruud Daas fileerde het droogjes: “Als je het goed doet, dan verdien je nog aan dat weekend.”

De echte hoofdprijs van deze halve finale was de onderlinge sfeer; ronduit fantastisch. Er is geen wanklank gevallen, integendeel. Marcel, Vincent, Alex, Jim, Martin, Koen en ook Ruud vormen een echt hecht team. Verlies van de één betekent dat de ander het spreekwoordelijke stapje extra doet. Kijk, dan presteer je ook in een ietwat moeizaam verlopen seizoen.

Iemand die zeker een keer in de spotlights mag worden gezet is Martien de Gier. Martien was gedurende het hele weekend de arbiter en schrijver van dienst. Arbitreren deed hij met volle overgave, zeer vakkundig en oprecht. Door zijn aanwezigheid konden de spelers zich volledig concentreren op hun spel. Als echte liefhebber van het kaderspel genoot hij zichtbaar van het weekend. En wel zodanig dat hij evenals Vincent copy aanleverde voor het verslag. Dat is pure liefde voor de sport. Hij is een onmisbare schakel in het BVC-Targa-Team en een toonbeeld van wat een echt BVC-lid behoort te zijn.

Bedenk: iedereen die het kaderspel begrijpt, kijkt nooit meer ongelukkig naar biljarten.

Uitslagen